Gewapend met slogans en de microfoon als eigentijdse blokfluit zijn de spelen officieel begonnen. De magische doos van beloftes tijdens de gemeenteraadsverkiezingen wordt weer geopend. Overal zie je, de te kleine, houten constructies met aanplakbiljetten als paddenstoelen uit de grond rijzen. En vanzelfsprekend zijn nu ook alle volksvertegenwoordigers weer bereikbaar, om nog maar te zwijgen over de behulpzaamheid, en het luisterend oor voor al u wensen. Dit is een periode waarin al u dromen werkelijkheid kunnen worden. Maar wel op de voorwaarde, dat je, je laat vertegenwoordigen, en uiteraard hoort hierbij het juiste vinkje op het stembiljet. De datum van houdbaarheid is wel beperkt, want na de verkiezingen, bent u weer aangewezen op uzelf. En is alles weer zoals vanouds. Om list en bedrog uit te sluiten, heet dit, in net Nederlands, verkiezingsretoriek. Met andere woorden; u had gewoonweg beter moeten weten. Telkens weer zie je frisse, gemotiveerde, nieuwe kandidaten op de lijsten staan. Deze aspirant-vertegenwoordigers zijn overtuigd van hun waarde voor de democratie. De nieuwkomers worden voorzien van een spoedcursus, in het bespelen van de blokfluit, om vervolgens deze te gebruiken als lokmiddel voor al u wensen. Soms wordt hierin niets geschuwd om maar de meeste vinkjes te verzamelen. Hiermee kom je immers als winnaar uit de bus, en win je de hoofdprijs. Na de spelen volgt er een moment van stilte, en uiteraard is dit binnenskamers. In deze periode is men aan het rondsnuffelen en zich aan het afvragen of de beloftes eigenlijk wel haalbaar zijn. Iedereen bespeelt immers zijn eigen blokfluit, en de vraag is hoe je tot een symfonie kunt komen. Wanneer dit achter de rug is, volgt er een concert, de valse noten moet u maar op de koop toe nemen. Geheel in de traditie komt iedereen dan bij elkaar in de stadstempel, om vervolgens elkaar kissebissend te lijf te gaan. De moed van dit alles zinkt je gauw in de schoenen, wanneer je de torenhoge paperassen als huiswerk moet doornemen. De aspiranten maken gulzig de aantekeningen, op zoek naar antwoorden, in de bureaucratische rompslomp. Maar gelukkig worden zij vrij snel ingeburgerd in het wel en wee van het spel. Dit leidt uiteraard tot grote teleurstellingen onder sommigen. De stadstempel is zodanig ingericht, dat het lijkt alsof het ergens over gaat. En heeft de uistraling van een publieke rechtszaak. Uiteraard met de bijhorende stapels papierwerk om jezelf vrij te pleiten van schuld. Om niet in slaap te dompelen, wordt iedereen voorzien van koffie. De aanvoer van dit wondermiddel lijkt onbeperkt. Mocht dit niet afdoende zijn, dan is er ook nog het hamertjetik van onze burgervader. Van tijd tot tijd wordt het zelfs gewaardeerd dat u als toeschouwer aanwezig kunt zijn. Mocht dit niet uitkomen, dan kunt u tegenwoordig, heerlijk vanuit de bank, onder het genot van borrelnootjes, dit schouwspel volgen op TV. Ach ja, wat verlangen wij weer naar het volgende spelen, waar de blokfluitspelers, met prachtige melodieën, ons meevoeren naar het wonderschone Luilekkerland. Enki Sirus